وقتی عکس آقای محمد دشت بزرگ را در مراسم تشییع شهیدعلیرضا دیدم بی اختیار عشکم جاری شد و یاد راهپیمایی ۲۲ بهمن سال ۸۵ افتادم که محمد با چه وسواسی ویلچر علیرضا را حرکت میداد و وقتی به چهار راه آبادان رسیدیم و آخر راهپیمایی بود و شهید علیرضا هنوز اسرار داشت در میان جمعیت بماند وبه شوخی گفت من که جام خوبه [ روی ویلچر] شما اگه خسته شدین برین. یادش به خیر . واقعا وقتی در کنارش می ایستادیم احساس غرور میکردیم و حالا هم از اینکه در یک مرحله از زندگیمان اینچنین مردان گرانمایه ای را در کنار داشتیم به بقیه عمرمان رشک می فروشیم ما همگی افتخارمان این است که مشمول دعای خیر شهدایمان هستیم خداوند روح این شهید عزیز را با مولایمان حضرت ابوالفضل (ع) محشور بفرماید و رسالت ادامه دادن راه شهدا را برای ما آسان گرداندو همچنان مشمول دعای خیر شهدا باشیم . مطلب ارسالی از برادر امید حبیبی نژاد
نظرات شما عزیزان: